Fiedelewie

Dezer dagen moet ik weer veel gebruik maken van het openbaar vervoer.  Ik heb dat nooit graag gedaan, en dan voornamelijk door de andere mensen op zo’n ding.

Een categorie mensen die niet van de bus weg te slaan is (en wie kan hen verwijten?) zijn bejaarden.

Vooral bomma’s maken lustig gebruik van de bus en ze hebben hierbij hun geheel eigen code ontwikkeld.  Zo ruiken ze elkaars muffe lucht van meters afstand bij het bushokje. Ook al kennen ze elkaar niet, er wordt uitgebreid verteld welke bus ze gaan nemen, waarom, welke ziektes ze hebben en wat er die dag in de supermarkt/op de markt gebeurde (meestal is hen een groot onrecht aangedaan, want respect voor de ouderen, dat is niet meer zoals vroeger, nietwaar?).  Porrend met hun vijf zakken en hun gratis buspasje banen ze zich een weg op hun bus.

Gisteren ontdekte ik dat bomma’s ook nog eens erg koppig zijn.  Er waren haltes afgeschaft.  Dit was duidelijk aangegeven.  Toch vertikten de bomma’s het om te wijken van hun geliefde halte.  Eentje riep zelfs letterlijk ‘ik heb hier altijd al de bus genomen, dus waarom zou ik dat vandaag niet kunnen doen?‘.  ‘t Is toch waar zekers?

Dezer dagen bevind ik me in een soort van non-stop verveling.  Het is vakantie, ik zit niet meer in centrum Leuven, ik heb niets meer te doen.  Buiten wat schoonmaken.  En hell knows wat ik van schoonmaken denk.

Gisteren hoorde ik een stukje Rolling Stones dat me aan mezelf deed denken:

Now I’m down in a slump and I’m eating alone
I ruined the day with some friends on the phone
I never go out, I’m becoming a grouch
I just watch the TV and I drink on the couch

Oke, het is niet on the phone maar on the internet.  En ik eet ’s avonds ook niet alleen.  Maar toch.  Maar toch.

nep-couch patato (zie de Bud Light)

Zo is een van mijn favoriete bezigheden tegenwoordig Days of Our Lives kijken.  Days of Our Lives, de kitscherige soap met de geweldige intro.  Like saaaaaand through the hourglass…

Momenteel is het erg spannend.  Ze zitten op een kerkhof waar rook op de vloer hangt.  Moet het mist voorstellen?  En waarom is er dan enkel mist op het kerkhof en niet elders in Salem??  Daar begint het raadsel al.
Een man is net neergestoken door een seriemoordenares.  Die heeft daar vier afleveringen, veel hardop denken en veel snode blikken voor nodig gehad.  En de man op zijn buurt heeft tien weken nodig gehad om te raden wie de moordenaar was. Die ondertussen al half Salem heeft uitgemoord.  Gelukkig maar dat dode mensen in Days Of Our Lives een grotere rol krijgen dan toen ze nog leefden. Anyway, ondanks het feit dat hij wist dat zij de moordenares was ging hij haar dus opzoeken en nou ligt ie dus neergestoken op het kerkhof.
Een vrouw met een eigenaardige pruik zag dankzij de geesten waar de domme man lag dood te bloeden.  Nu gingen ze hem dus redden, al rekken ze hun heldendaad wel wat.  Gelukkig kon de gewonde nog even met zijn eigen bloed de naam van de moordenares schrijven.  Jammer dat ie er niet aan dacht om het briefje op zichzelf te steken, dat is toch wel wat handiger dan het in te graven.

Ik kijk nu al uit naar het vervolg. Niet dat ik wat beters te doen heb uiteraard.

Misschien zijn hobby’s toch niet zo overrated.