Fiedelewie

Dezer dagen bevind ik me in een soort van non-stop verveling.  Het is vakantie, ik zit niet meer in centrum Leuven, ik heb niets meer te doen.  Buiten wat schoonmaken.  En hell knows wat ik van schoonmaken denk.

Gisteren hoorde ik een stukje Rolling Stones dat me aan mezelf deed denken:

Now I’m down in a slump and I’m eating alone
I ruined the day with some friends on the phone
I never go out, I’m becoming a grouch
I just watch the TV and I drink on the couch

Oke, het is niet on the phone maar on the internet.  En ik eet ’s avonds ook niet alleen.  Maar toch.  Maar toch.

Zo is een van mijn favoriete bezigheden tegenwoordig Days of Our Lives kijken.  Days of Our Lives, de kitscherige soap met de geweldige intro.  Like saaaaaand through the hourglass…

Momenteel is het erg spannend.  Ze zitten op een kerkhof waar rook op de vloer hangt.  Moet het mist voorstellen?  En waarom is er dan enkel mist op het kerkhof en niet elders in Salem??  Daar begint het raadsel al.
Een man is net neergestoken door een seriemoordenares.  Die heeft daar vier afleveringen, veel hardop denken en veel snode blikken voor nodig gehad.  En de man op zijn buurt heeft tien weken nodig gehad om te raden wie de moordenaar was. Die ondertussen al half Salem heeft uitgemoord.  Gelukkig maar dat dode mensen in Days Of Our Lives een grotere rol krijgen dan toen ze nog leefden. Anyway, ondanks het feit dat hij wist dat zij de moordenares was ging hij haar dus opzoeken en nou ligt ie dus neergestoken op het kerkhof.
Een vrouw met een eigenaardige pruik zag dankzij de geesten waar de domme man lag dood te bloeden.  Nu gingen ze hem dus redden, al rekken ze hun heldendaad wel wat.  Gelukkig kon de gewonde nog even met zijn eigen bloed de naam van de moordenares schrijven.  Jammer dat ie er niet aan dacht om het briefje op zichzelf te steken, dat is toch wel wat handiger dan het in te graven.

Ik kijk nu al uit naar het vervolg. Niet dat ik wat beters te doen heb uiteraard.

Misschien zijn hobby’s toch niet zo overrated.