Tu du du du
Vandaag werd me gevraagd bij welke gsmprovider ik ben.
Dat is dus Mobistar.
Ik vroeg me even af waarom.
Toen ik een aantal jaar geleden overschakelde kreeg ik inderdaad een mooie deal voorgeschoteld: een jaar lang tal van kortingen en gratis bellen, je kent dat wel. Nu slaan ze je dood met promo’s, toen was het best spectaculair. Ik herinner me hoe ik, mijn bakstenen gsm in de hand, zat te wachten tot mijn simkaart actief was. Spannend!
De echte reden waarom ik ben overgeschakeld weet ik nu pas.
Niet veel mensen weten het, maar het bekende Proximusdeuntje is afkomstig van de Vlaamsche componist Wim Mertens en heet Struggle for pleasure.
Ik haat het lied. Ik verafschuw het lied.
Mijn vader had de volledige Wim Mertenscd. Daar is de haat begonnen. Toen zijn auto gestolen werd, werd de cd mee gestolen. Dat vond ik een pluspunt aan het hele tragische gebeuren.
Mijn vriend zijn provider is nog steeds Proximus. En als wekker heeft ie het Proximusdeuntje.
Zij die mij nog steeds niet begrijpen mogen hier genieten (en meteen naar de tal van mooie prenten kijken).
Gelukkig is hij net iets beter dan de nokia-tune, die mijn vader -uncool als hij is- nog steeds heeft
Het bestaat dus : mensen die niet van de muziek van Wim Mertens houden … Vreemd. Ook mijn eigen kinderen vinden het weliswaar eerder ‘matig’, maar ik heb dan ook zijn halve oeuvre (dat intussen al meer dan 60 cd’s omvat) om afwisselend op te zetten