Het is 6.43 en ik ben wakker en werkloos.
Daglicht is daar, maar ik heb haar eerder niet zien verzaken.
Slapen is voor mij een vrij moeilijke queeste geworden, en ik ben geen dappere ridder in sprookjes uit mijn kindertijd, toen alles nog goed was, toen je vanzelf op tijd ging slapen, omdat het Moest, omdat het Hoorde.
Ik heb eigenlijk altijd stiekem gelezen, zodra ik dat kon, met een doek over mijn nachtlampje, zodat het licht niet al te veel opviel. Zo veroorzaakte ik zelfs al eens een brandje. Maar toen wist ik al wel dat het Moest en Hoorde, dat slapen. En deed ik dat uiteindelijk ook.
Ik ben nu vanzelf overgeschakeld naar een nachtritme; niet bewust, niet gewild. Maar ik leef momenteel ’s nachts, als vanzelf.
Ik wil graag een nieuwe job, maar ik ben verwikkeld in een web van zelfmedelijden. Ik baan me een weg door de plakkerige poel van tranen voor mijn persoon. Graag ga ik hoofd geheven gedreven gretig gebruik maken van mijn talenten – welke deze ook zijn. En er dan nog geld mee verdienen ook. Ik ben nog jong, ik hoor nog wat te willen. Pijn hoort niet bij iemand zijn zijn.
Maar allerliefst wil ik er ’s nachts zijn voor mezelf en wegkwijnen voor de rest.