Soms plan je dingen die helemaal anders blijken te verlopen
Je hecht je sneller aan katten dan je denkt
Alcohol is een bittere troost
Fibromyalgie is a bitch.

Je moet namelijk weten dat het een Belgisch partijprogramma betrof, anno 2011.

De titel ging als volgt:

7. Respect voor het leven.

Nobele stelling. Ik ben het er soms mee eens.

Ik kan echter niet ontkennen dat ook ik af en toe een genocide heb veroorzaakt in een mierennest. En ja, ik heb de occasionele mug, mot en vlieg tot platte moes gereduceerd. Schimmels, zelf gekweekt in vergeten potjes met een nu nog onbekende inhoud achteraan in de frigo, vernietigd. Ik wil er eigenlijk niet aan denken hoeveel leven ik eigenlijk al brutaal heb afgeslacht, omdat ik het toevallig lelijk, irritant of eng vond.
Voor mijn schattige, donzige diertjes thuis heb ik echter wel respect hoor, dus ja, je kan die stelling bekijken hoe het je goed uitkomt.

Een van de eerste zinnen die ik dan verder las was er eentje die, reeds jaren geleden al voorgekauwd door kijvende, katholieke kerels, al zo vaak gebruikt werd met betrekking tot abortus dat ik begin te vermoeden dat het een mantra is voor mensen met beperkte denkkracht. Het gaat als volgt:

Ook het ongeboren leven in de moederschoot is menselijk leven

Dit is iets waar zoveel fout mee is dat ik niet eens ga beginnen over biologie of het ontstaan en de definitie van de mens en van leven. Hoe meer ik er bij ga nadenken, hoe stommer ik het vind. Sterker nog, het is zo’n ontzettend domme stelling dat ik er verder weiger woorden aan vuil te maken maar gewoon zelf een even stomme stelling ga neerschrijven.

Ook kankercellen zijn menselijk leven

Pijnkliniek klinkt als een soortement martelkamer, maar dan in’t groot.  Dat is waarschijnlijk ook een goede omschrijving.
De juistere term zal ik niet snel gebruiken, maar dan gewoon omdat ik hem niet onthou.  Algologisch centrum.  Daar.  Ik keek stiekem op m’n briefje terwijl ik dit typte.

Deel twee wordt een ‘Intake conventie kinésitherapie’.  Om 10 A.M moet je mij niet proberen te laten bewegen, ik zal waarschijnlijk niet verder komen dan het uitkrabben van ogen.  Ze gaan vast zeggen “doe maar van fietsen” en naar me staren terwijl ik afzie, waarna ze me veelvuldig gaan poken en betasten.
Om de afgang compleet te maken zal op de loopband naast mij waarschijnlijk een bejaarde met één been het beter doen dan ik. Ze zal me vriendelijk bemoedigend toelachen terwijl ze één hand op haar plastic heup houdt.

Ik voorspel dat vervolgens een kerel die er al die tijd helemaal niet bij was langs me komt zitten, me zéér diep en ernstig in de ogen zal kijken, en mijn allerlaatste hoop op een comfortabele oplossing zal verbrijzelen.

Ik hoop dat hij zegt “Here, take this meds and be happy”.  And that I would pop pop pop them and be happy.

Ik haat sneeuw.  Ik vind sneeuw niet leuk.  Sneeuw is niks voor mij.

En toch was het een leuk weekend.

En jij bent dat ook, geef maar toe.

Nu kan je nog iets doen om te helpen ook, en het is niet meer dan een paar klikken werk.

Ga naar deze link en je krijgt een uitleg die iedereen begrijpt, en je kan meteen helpen.

Wat doe je hier nog?  Click away!  Saaave that kitty!!

Afspraakje maken dus, kortwieken die handel, en de jaarlijkse spuit er op loslaten.

Kennelijk moest ik mijn strenge eisen al snel laten varen (dierenartsen hebben namelijk niet vaak een website en ook een soort van hands on review of tweets à la “Dierenarts X sucks, ik heb zeker tien minuten in de wachtzaal moeten zitten, boehoe” zitten er niet in) dus gingen we maar gewoon bij eentje die vriendelijk klonk en in de buurt zat.

Oscar werd vervoerd in de meest funky roze dierdraagtas ooit (kat in de zak, hihi) waarin hij trouwens ook de meest trieste geluiden ooit maakte.  De dierenarts en haar praktijk zelf vond ie een stuk leuker.

Die gaf de voor haar waarschijnlijk gangbare reeks complimenten (lieve grote kat!) zodat wij begonnen te glimmen van trots over ons huisdier, die ondertussen op de vensterbank net geen dierenartsachtige spullen omver gooide.

Na een kort onderzoek en de nodige spuitjes viel echter het verdict.

Vlooien.
Oscar is een vlooienbaal.

We kregen een spul mee dat die smerige parasieten moet verdelgen tot de laatste larf, en betaalden daarvoor een stevige prijs (kat-ching, hihi).

We vergaten bovendien helemaal de klauwen te laten knippen.

En ik heb plots overal jeuk.

Na kinesist (waar ik zuchtend werd weggestuurd wegens hopeloos), fysische geneesheer, bloedonderzoek, testen met naalden en elektriciteit, scanner (van onderrug, alles in orde) weer fysische geneesheer en ten slotte reumatoloog werd het verdict fibromyalgie.

En wat is dat nu eigenlijk?

Ik probeer het wel eens uit te leggen, maar aangezien ik er zelf niet veel van snap en het moeilijk uit te leggen valt, levert dat meestal niet veel resultaat op.

Andere: Ja maar wat heb je dan?
Ik: Spierpijnen vooral.  Erg veel.
Andere: Oké maar waar dan?
Ik: Ja, eigenlijk overal.  Ik zou zeggen vooral benen, rug, schouders.  En armen.
Andere: Maar wat voor pijn dan?
Ik: Zoals stijfheid, zoals je na een zware inspanning zou hebben.  Maar ook veel zeurende pijn. En soms stekende.  Niet één soort pijn.
Andere: Wanneer heb je dan pijn?
Ik: Wel, als ik even stilzit.  Maar ook als ik beweeg.
Andere: Beeld je je dat dan niet in?

Zeer vermoeiend, en meestal geef ik het al bij voorbaat op.  Ik zei ook wel eens “weke delen-reuma”, maar dan denken ze om de een of andere reden meteen aan rolstoelen enzo.

Een paar maanden geleden kreeg ik voor het eerst medicijnen.  En binnenkort mag ik naar de chronische pijnkliniek.

Dus we komen er wel.  Traag maar gestaag.

Avanti!