Fiedelewie

Ik werk tijdelijk (terug) bij een autoleasingsmaatschapij en ben daar zeer gelukkig mee.

Momenteel is het nochtans een verschrikkelijke periode om bij zo’n bedrijf te moeten werken, iedere bestuurder wil winterbanden.

En er zijn geen winterbanden.

Normaal zijn mensen met een leasingwagen altijd de beste, meest voorbeeldige chauffeurs die onmogelijk dat deukje veroorzaakt kunnen hebben maar plots hebben ze allemaal massaal winterbanden nodig, of ze gaan hoe dan ook slippen, botsen en crashen.

Wij zijn verantwoordelijk voor het halfwees maken van hun kindjes, niet hun werknemer die niet genoeg om hen gaf om winterbanden toe te voegen aan het contract en niet het feit dat ze nu pas een afspraak willen bij de centrale in plaats van in oktober.

“Ja mijnheer, u moet winterbanden omdat u op skivakantie wil, maar wist u dat niet eerder?  En het is misschien cru dat ik het zeg, maar is een boete van veertig euro niet goedkoper dan een nieuw set winterbanden drie maanden voor het einde van uw contract?”

Ja, ik ben wel cru, zegt de klant.
En ja, de klant heeft altijd gelijk.

Maar na zeven maanden quasi volledige werkloosheid in een job die me niet lag is het pure bliss.  Ik geniet van ieder stressmoment dat ik heb.

Verder helpt het uiteraard ook dat je af en toe kan lachen met je eigen bedrijf.  En dat moest ik toch een beetje toen ik deze poster in de lift zag hangen.