De eerste kennismaking met Rudy en Molly verliep alvast vlot, ze zit voorlopig nog in een kleinere kooi die in de grote staat en wordt volop besnuffeld en bekeken.  Deze kleinere kooi is uit veiligheid tot iedereen aan elkaar gewend is en ook opdat ik de kleine bruine niet meteen platknijp terwijl ik aawww! roep.

*ahum.

Totally loved it.

Ik vraag me wel eens af waarom.  Wat is er zo leuk aan?  Meestal gaat het over hetzelfde.  Een grote witte haai jaagt op een school vissen die uit elkaar spat.  Leeuwinnen, rennend achter een wegschietende gazelle. Een orka aan de kustlijn, spiedend op een hoopje zeehonden. Tuimelende dolfijnen die doen alsof ze schattig zijn. Kleurrijke vogels.  Eenzame ijsberen.  Rondtrekkende olifanten.

Zelden eens een lama, capibara, struisvogel, blobvis of chinchilla.

Een van mijn favoriete dieren om naar te kijken blijft desondanks de haai.  Terwijl ie dreigend door het water zweeft en de commentaarstem dingen zegt die andere comentaarstemmen me al hadden toevertrouwd blijf ik enthousiast inwendig een Jaws-tune afspelen*.

Een andere van mijn favorieten is het nijlpaard.  Omdat het er grappig uitziet en veel mensen doodt. Omdat het niet vooruit schijnt te komen terwijl het toch 60 km/uur kan.  Omdat vissen hen wassen.

Maar het allerleukste blijven de WTF?!-momenten.  Zelfs na het zien van talrijke documentaires zijn er dieren wiens naam je nog nooit hoorde en ook meteen vergeet.  Dieren die enkel doen denken Wie verzint er nu zoiets? Over het rare gedrag, zoals vissen die een rots beklimmen, kan ik het niet eens hebben.

Maar dat maak ik hierbij meteen goed met een hoop foto’s van WTF-dieren.

*Behalve bij de walvishaai, dan maak ik meestal luidop stofzuiggeluiden

In het Heilig Hartziekenhuis te Leuven had ik hoge verwachtingen van het maken van zo’n echo.  Ik hoopte op grote machines, dokters die achter glas toekeken en op een computerscherm mijn binnenkant zien verschijnen, en een of ander blits schort.

Zeker toen een al wat oudere man (die zich nog altijd veel vlotter voortbewoog dan ik) me kwam melden dat ‘het machine klaar was’ huppelde ik (in gedachten weliswaar) richting de deur die me werd aangewezen.

Daar moest ik helaas nog een tijdje plaatsnemen op een stoeltje aangezien de Mevrouw van Het Machine het nog te druk had met vertellen tegen een zuster over de zwemles van haar kind.
Niet getreurd, ik genoot wat van het bizarre industriële interieur.

Vast zeer bijpassend bij de zware machine, dacht ik dan.

Na enige minuten begon het verhaal van de Mevrouw en het wachten me te vervelen en liet ik aan de oudere man weten dat het wel eens tijd werd voor mijn mooie, inwendige foto’s.

Wat een teleurstelling toen er helemaal geen groot machine bleek te zijn!  Bovendien was de Mevrouw van het Machine dat eigenlijk helemaal geen echt groot Machine is redelijk boos op mij, omdat ik haar gesprek over de zwemles had afgebroken weet je wel, en ze was net aan het gedeelte over het Marokkaantje met watervrees, hahaha.

Nadat ze me had volgesmeerd met smurrie en wreed hard over mijn bommapezen had gestreken weigerde ze me ook nog eens meer uitleg te geven over hoe mijn innerlijke zelf zich voor haar manifesteerde.

Dat verdict viel een paar dagen later: overbelasting met beginnende verkalking, oftewel achillespeestendinose met beginnende calcificatie bilateraal.

Eergisteren maakte ik mijn eerste afspraak met een kinesist.  Vriendelijke mensen wisten me al te vertellen dat zoiets Heel erg veel Pijn doet.

O hai!

Stap 1: Het ongeveer juiste gebruik van het golfspel

De golfclub wordt op vrijzinnige wijze gehanteerd om een voor de rest min of meer juist golfspel te spelen.

Stap 2: Het golfballetje wordt op korte tijd in de mensenmassa verloren

Na luttele seconden gebeurt wat al lang op voorhand vaststond: het balletje wordt net iets te enthousiast weggeslagen.

Stap 3: De golfclub wordt voor andere doeleinden gebruikt die even interessant zijn

Als het balletje weg is, kan de club nog altijd interessant zijn voor het meppen naar familieleden die wel nog een balletje bezitten.

Stap 4: Het zitten en zwaaien

Het wordt al bij al een beetje saai, er even bij gaan zitten lijkt voorlopig de enige oplossing.  Ondertussen is het balletje wel gerecupereerd.

Stap 5: De golfclub aan verdere inspectie onderwerpen

Kwestie van zeker te zijn wat we binnen vijf seconden wegleggen en verder negeren.

De mensen moesten lachen want hihi zo toevallig de flits ging af en daar was het knaagdier wat schattig.

Ik denk dat iedereen die het fenomeen photobomb kent zeer weinig onder de indruk was.

De meest oldskool photobomb die ik ken (zo eentje die al bij het begin van het internet circuleerde en dat nog steeds hardnekkig doet) is deze:

Mensen die expres vrijwillig mee op foto’s staan komen uiteraard wel vaker voor:

Andere zijn misschien iets minder intentioneel, maar daarom niet minder geslaagd:

En ja, uiteraard zijn er ook wel eens dierlijke photobombers:

Voor zij die photobomb nog helemaal niet kennen en te lui zijn om te googlen: een heuse collectie kan je hier vinden.

Op deze website kwam ik op een portie tegengif voor al die zeemzoete roze Disney Princess-spullen die je tegenwoordig overal ziet.  In dit project genaamd ‘Fallen Princess’ krijgen de meisjes een iets realistischer einde op hun sprookje.

Er was dan ook een duidelijk verschil te merken tussen het uitzicht in het vliegtuig te Kroatië en te Duitsland.

Een van de leukste dingen te Pula vond ik uiteraard het indrukwekkende amfitheater, dat in redelijk goede staat is gebleven.  Speciaal voor ons werden er bovendien echte gladiatorengevechten gehouden!

Maar waar ik ook zeker van genoten heb is de taal, die klinkt alsof men ieder moment een woedeaanval kan krijgen.  Helaas leerde ik niet al te veel woorden, maar obilazak is wegomleiding, piva is bier, potpis is handtekeing en torso betekent iets anders in het Kroatisch dan hier.

Al bij al dus zeker een aanrader voor liefhebbers van (Romeinse) cultuur, zee, zon en de kleur blauw.

Voorlopig weet ze nog niet dat Rudy en BB haar beste vrienden zijn, maar dat komt nog.