Fiedelewie

De kat moest maar eens naar de dierenarts.  Het is moeilijk vertederd  te kijken naar je huisdier als het de klauwen van een tijger heeft, en als hij zo supervriendelijk op je buik komt peddelen haalt ie bijna je darmen mee naar boven.  Bovendien komt ie uit het asiel en de mens die zo’n toffe kat daar dumpt, die moet wel enge ziektes hebben, dus je kan maar beter goed controleren!

Afspraakje maken dus, kortwieken die handel, en de jaarlijkse spuit er op loslaten.

Kennelijk moest ik mijn strenge eisen al snel laten varen (dierenartsen hebben namelijk niet vaak een website en ook een soort van hands on review of tweets à la “Dierenarts X sucks, ik heb zeker tien minuten in de wachtzaal moeten zitten, boehoe” zitten er niet in) dus gingen we maar gewoon bij eentje die vriendelijk klonk en in de buurt zat.

Oscar werd vervoerd in de meest funky roze dierdraagtas ooit (kat in de zak, hihi) waarin hij trouwens ook de meest trieste geluiden ooit maakte.  De dierenarts en haar praktijk zelf vond ie een stuk leuker.

Die gaf de voor haar waarschijnlijk gangbare reeks complimenten (lieve grote kat!) zodat wij begonnen te glimmen van trots over ons huisdier, die ondertussen op de vensterbank net geen dierenartsachtige spullen omver gooide.

Na een kort onderzoek en de nodige spuitjes viel echter het verdict.

Vlooien.
Oscar is een vlooienbaal.

We kregen een spul mee dat die smerige parasieten moet verdelgen tot de laatste larf, en betaalden daarvoor een stevige prijs (kat-ching, hihi).

We vergaten bovendien helemaal de klauwen te laten knippen.

En ik heb plots overal jeuk.