Ik heb eigenlijk altijd stiekem gelezen, zodra ik dat kon, met een doek over mijn nachtlampje, zodat het licht niet al te veel opviel.  Zo veroorzaakte ik zelfs al eens een brandje. Maar toen wist ik al wel dat het Moest en Hoorde, dat slapen. En deed ik dat uiteindelijk ook.

Ik ben nu vanzelf overgeschakeld naar een nachtritme; niet bewust, niet gewild.  Maar ik leef momenteel ’s nachts, als vanzelf.

Ik wil graag een nieuwe job, maar ik ben verwikkeld in een web van zelfmedelijden.  Ik baan me een weg door de plakkerige poel van tranen voor mijn persoon.  Graag ga ik hoofd geheven gedreven gretig gebruik maken van mijn talenten – welke deze ook zijn.  En er dan nog geld mee verdienen ook.  Ik ben nog jong, ik hoor nog wat te willen.  Pijn hoort niet bij iemand zijn zijn.

Maar allerliefst wil ik er ’s nachts zijn voor mezelf en wegkwijnen voor de rest.

Mijn eerste reactie toen het reclame voor Touring verzekeringen was, was dan ook vanzelfsprekend teleurstelling.

De reclame was duidelijk wat ik seksistisch durf te noemen, met een zwoel kijkende man met stoppelbaard die ‘ik ben erg handig en mannelijk en fix jouw autoproblemen in no time, gij se vrouw’ uitstraalde.  De tekst onder zijn lijf wees er op dat hij mij én mijn wagen wou vertroetelen.

Ik vind dat zeer aardig van Touring, dat ze mij willen vertroetelen, maar de wagen zullen ze me eerst wel moeten geven.

Een dure dan liefst, als ze me toch willen pamperen.  Eentje die mannen met stoppelbaard doet omkijken en hen doet dromen van glimmende handen onder de motorkap.

Ze mogen hem hier komen afzetten, daar ik geen rijbewijs heb.  Ik ben bereid om er dan af en toe in te gaan zitten en ‘vroem vroem’ geluidjes te maken.
Op regelmatige basis mogen ze mijn flashy Duitser komen ontdoen van vuil en vogelpoep, omdat ze toch van verwennerij houden.
Moest ik er ergens mee willen geraken, dan wil ik best Touring contacteren om me er heen te rijden.

Per email dan wel, want post is toch een beetje passé.

Zij wint hierbij exclusief deze foto van mijn kat die Mr. Burns imiteert.  Excellent!

Verder nog een eervolle vermelding aan mijn knul: hij is dol op het opendoen van mijn gordijnen zodat ik moet kiezen tussen kussens naar zijn kop gooien of ze te gebruiken als bescherming tegen al dat licht.  Maar anderzijds schrijft ie me wel volgend lied toe:

Night air has the strangest flavor
Space to breathe it, time to savor
All that night air has to lend me
Till the morning makes me angry
In the night air

I’ve acquired a kind of madness
Daylight fills my heart with sadness
And only silent skies can sooth me
Feel that night air flowing through me
In the night air

Ten slotte nog een foto van het t-shirt dat ik vandaag kocht.  Omdat het kan.  En omdat ik het cool vind.

Deze avond bleef ik na een dag noeste arbeid, uiterste concentratie, klantvriendelijkheid, behulpzaamheid en zo meer in mijn eentje achter op de werkvloer. Ik had gedaan met werken maar voldeed nog niet aan mijn uren, dus zat ik gezellig gratis warme dranken te nuttigen voor het beeldscherm. Ik veronderstel dat dat voor mensen zoals ik het equivalent is van knus bij de haard zitten en gezelschapsspelletjes spelen.
Aangezien ik geen koffie lust of wil lusten neem ik altijd chocola.

Er zijn echter twéé opties op het warmedrankengevende automaat: cacao en chocomelk.

En als een mens fijn zit te lezen en te mijmeren gaat ie wel eens Grote Gedachten hebben. Daarom begon ik me uiteraard af te vragen of er een wezenlijk verschil was tussen cacao en chocomelk.

Zouden er ergens mensen rondlopen met een ‘Team chocomelk!’-t-shirt, of zouden er fanboys fora volspammen met ‘Cacao FTW’?
En zo ja; tot welk kamp zou ik dan behoren?

Aangezien ik me nog steeds op het werk bevond besloot ik meteen de proef op de som te nemen. Ik dacht in mezelf ‘Wat spannend zeg!’ terwijl ik richting het warmedrankengevende automaat wandelde.
Daar aangekomen begon meteen experiment nummer 1: Het Nemen Der Dranken.

Hierin was alvast een duidelijk verschil te merken. Het automaat had immers de voorkeur voor cacao. Chocomelk weigerde hij oorspronkelijk te geven, hij bedelde om een bekertje terwijl hij er zelf al één met een pok in zijn hand had gegooid, en sputterde wat tegen.
Cacao daarentegen ging een stuk vlotter.

Vervolgens moest ik, beide bekers in mijn hand balancerend, de uiterst gevaarlijke Truc met de Badge en het Openen der Deur doen. In deze test vond ik chocomelk een stuk sympathieker: mijn hand had duidelijk meer te lijden onder de extreme hitte van het cacaobekertje.

De beide bekertjes werden op mijn bureau gezet.  Om het onderscheid tussen beide dranken zeker te onthouden gebruikte ik een cocktaillepeltje: een plastieke staafje dat meerdere functies kan vervullen, zoals het bekauwd worden door een ietwat afwezige persoon, een lepeltje zijn, of participeren bij belangrijke experimenten. Het cocktaillepeltje bleek uiterst nuttig daar je  duidelijk moeilijk verschil kon waarnemen tussen de twee vers getapte dranken: beide waren zachtbruin met een roomachtige swirl bovenop.

Bij het Nuttigen der Dranken zelf ging mijn voorkeur weeral naar chocomelk: cacao slaagde er in om mijn tong meteen te verbranden, waardoor hij mijn laatste test – de Smaaktest – een stuk moeilijker maakte. Ik vermoed een vorm van sabotage, maar iedereen is onschuldig tot het tegendeel bewezen is.

Naarmate de bekertjes leger werden zag je een duidelijker verschil in uiterlijk. Cacao profileerde zich als een donkerbruin goedje terwijl chocomelk lichter bleef. Deze test is niet significant bewezen, daar de invloed van het cocktaillepeltje hier misschien gold.

De Smaaktest ten slotte! – ik geef toe dat ik de spanning misschien net iets te veel heb opgebouwd waardoor deze climax als een bom zal inslaan.
In het begin was ik relatief teleurgesteld door de gelijkenis van de twee: beide wilden duidelijk een imago creëren  als zijnde aangenaam, lichtjes zoet en vullend.
Later kwam echter hun ware zelf boven en moest cacao toegeven iets zwaarder te zijn – een beetje bitter als het ware.

Mijn voorkeur ging duidelijk naar chocomelk, dat een schitterende score behaalde van 3,5/5.
Als blijk van  sympathie en respect voor de winnaar begaf ik me nogmaals naar de automaat voor het drinken van een extra kopje chocolademelk.

Soms plan je dingen die helemaal anders blijken te verlopen
Je hecht je sneller aan katten dan je denkt
Alcohol is een bittere troost
Fibromyalgie is a bitch.

Wat mij het meeste trof was zijn glimmend, chocolade velletje om van te snoepen en mysterieuze bambibruine ogen waar hij zelfzeker mee rondkeek. De zon, die plotseling doorgebroken was, deed zijn parelwitte tanden glimmen, waardoor ik perplex vergat waar ik was.

De veel te luid staande mp3-speler van de behaarde puistenpuber langs me bracht me jammer genoeg weer op aarde. Geërgerd keek ik hem aan, hopend dat het mormel zou afstappen zodat de lange kerel langs me zou kunnen zitten.
De kraterkop begon echter irritant te neuriën, niet van plan te wijken, en ik kon het niet nalaten om de Bijzondere Kerel aan te staren. Zo ontdekte ik dat hij een wel erg speciale neus had.

Een gigantisch reukorgaan, een reusachtige neus voor dingen. Het lijkt wel alsof hij je smeekt, met trillende neusvleugeltjes, om alsjeblieft aangeraakt te worden, al was het maar om geslagen te worden met een ijzeren staaf.
Oh, ik zou dolgraag zijn neus bewerken, met wat dan ook. Zijn gebeeldhouwd lichaam zag er trouwens wel uit alsof hij tegen een stootje kon.
Ik droomde even over deze harde kerel, boom van een vent, dat hij mijn Potige Smurf was, en ik zijn zijdezachte smurfinnetje, en dat we samen beukennootjes gingen zoeken in een zomergroen bos.

Tot er plots een onbenul bij hem ging staan: een blond geval met dikke, zware plateauschoenen, waarschijnlijk opdat ze niet meteen de lucht in zou gaan door de enorme hoeveelheid lucht in haar hoofd.
Haar gigantische boezem was in een veel te strak topje gepropt, en haar twee meter lange aerobicbenen kwamen tevoorschijn uit een minuscuul rokje. Ik las het in haar lege lodderogen: ze had haar zinnen gezet op de Speciale Kerel.

Oh zij smerige hitsige teef, ik hoorde haar met hem praten en giechelen. De domme del, zo smeuïg als overreden boter op het asfalt bij zwoele zomertemperaturen. En nu moest ik ook nog gaan afstappen, hem achterlatend, ten prooi aan deze nymfomane.

Woedend duwde ik dus op de bel en kroop ik over de stelten van de bultenknul. Ik worstelde me langs een aantal bomma’s, zodat ik achteraan kon uitstappen, de god en de hoer negerend en voorgoed achter me latend. Getraumatiseerd wilde ik naar huis slenteren, tot ik ontdekte dat de Hemelse Jongen eveneens was afgestapt, hij liep zelfs mijn richting uit.

Wat een sexy wandel had deze ongenaakbare, eentje die zegt: een vrouw moet vallen. Hij wandelt kennelijk ook zó over het vrouwelijke geslacht heen, sjonge jonge, hoe hij een loopje met je neemt, de potentie straalt ervan af. Ik had de neiging om me, op de door mijzelf eigenhandig voor hem uitgerolde rode loper, aan zijn wulpse wandelende voeten te werpen.

In plaats daarvan kuchte ik, grabbelde mijn moed bij elkaar, zei op een niet al te klungelige manier: “Hoi!” en begon tot mijn verbazing een gesprek met hem, over koetjes en hun nageslacht, over zijn mentaal gehandicapte nichtje dat hij zonet op de bus had ontmoet, de dingen des leven.
In no time had hij me voor zijn wagen gespannen en huppelden we naar zijn thuis.

Pijnkliniek klinkt als een soortement martelkamer, maar dan in’t groot.  Dat is waarschijnlijk ook een goede omschrijving.
De juistere term zal ik niet snel gebruiken, maar dan gewoon omdat ik hem niet onthou.  Algologisch centrum.  Daar.  Ik keek stiekem op m’n briefje terwijl ik dit typte.

Deel twee wordt een ‘Intake conventie kinésitherapie’.  Om 10 A.M moet je mij niet proberen te laten bewegen, ik zal waarschijnlijk niet verder komen dan het uitkrabben van ogen.  Ze gaan vast zeggen “doe maar van fietsen” en naar me staren terwijl ik afzie, waarna ze me veelvuldig gaan poken en betasten.
Om de afgang compleet te maken zal op de loopband naast mij waarschijnlijk een bejaarde met één been het beter doen dan ik. Ze zal me vriendelijk bemoedigend toelachen terwijl ze één hand op haar plastic heup houdt.

Ik voorspel dat vervolgens een kerel die er al die tijd helemaal niet bij was langs me komt zitten, me zéér diep en ernstig in de ogen zal kijken, en mijn allerlaatste hoop op een comfortabele oplossing zal verbrijzelen.

Ik hoop dat hij zegt “Here, take this meds and be happy”.  And that I would pop pop pop them and be happy.

Gewoon het internet aanzetten.  Is feestje in m’n eentje.

Ik ben graag alleen.  Omdat ik weet dat ik niet alleen ben.

Ik ben zo 2.0.