In de match Stuttgart- Lüttich heeft Standard helààs verloren.  Gelukkig zijn ze wél groepswinnaar (tous ensemble, tous ensemble hey! hey!)! Maar mag Espinoza blijven blunderen op dat niveau?

Al die info, je zou er een flow chart van kunnen maken.  Speaking of which.

Gevonden op http://xkcd.com

Dirk, Christophe, Boskabout, Nettooor et moi trokken ingeblikt in een van richting Luik om de gouden voeten van Mbokani in roze schoenen te zien.

Eer het zover was mochten we met z’n allen in de salon d’honneur profiteren van champagne, foie gras, en meer van dat fraais.

Daarna was het uiteraard feesten in de hel van Sclessin.  Standard gaf er zijn Europese naamkaartje duidelijk af met goals van De Camargo, Onyewu en Jovanovic.  De langharige Italianen van Sampdoria waren feitelijk nergens te bekennen en de ingevallen Cassano scoort duidelijk beter in bed dan op het veld.

Tot slot mochten we in de VIP-club wachten tot Mbokani de kleedkamers uitkwam, voor een meet & greet met hem en zijn Nike Mercurial Vapor Rosa’s. Of hij weer ergens klem zat of niet zullen we wel nooit weten, maar na even wachten mochten we dan toch op de foto met Dante, De Camargo en Defour.

De beste foto is die van Nettooor met Dante. Omdat zijn lach de avond mooi weergeeft natuurlijk!

Een echte dokter moet je joviaal tegemoet komen en een in een witte jas gehulde arm uitsteken om dan, onbevreesd voor je eventuele smerige bacteriën, je een forse, geruststellende hand te geven.  Een hand die zegt: goed, ik ga je misschien betasten, maar ik ben uiterst professioneel en heel erg kundig.

Oké, zelfs de witte jas moet niet.  Maar een dokter ziet er uit als een dokter.

Deze deed dat niet.

Ik was al zo vriendelijk om zelf een diagnose te stellen.  Ze vroeg me wat het probleem was, en ik zei een oorontsteking.  Wat effectief zo bleek te zijn.
Nu, als iemand anders mijn werk voor me doet en ik zou er desalniettemin 21,60 euro voor vragen, ik zou best lachen en vriendelijk wezen.

Zij niet.

Dokter is best een smerig beroep, per slot van rekening teer je op iemand anders zijn pijnen.  Ik eis dan ook een sympathieke, vriendelijke, gezondheid uitstralende mens die meelevend kijkt als ik over mijn leed vertel.

Gelukkig kreeg ik een troostend Hydro-Protect Eucerin hydrating & protecting cream sensitive skin-staaltje bij de apotheker.

Voor de match drink ik wat pintjes.  Tijdens de match roep ik, spring ik, vervloek ik spelers en scheidsrechter. Ik scandeer de liedjes mee. Dat kan ik allemaal, vrouw zijnde.

De opluchting als Jovanovic -eindelijk nog eens- in toegevoegde tijd een winnende goal scoort is bij mij even groot als bij de andere supporters.

Dan wordt er op, tegen en rond elkaar gesprongen, oké, iets minder leuk, maar I’m still in.

Het enige wat ik nooit zal kunnen en evenmin ooit zal begrijpen, is het markeren.  Het overal achterlaten van de plas.  Het urineren in het openbaar.  De stoep bevuilen.  In hoekjes duiken en het allemaal laten gaan. Een stinkende pest rond Sclessin.

Ik ben een zindelijke voetbalsupporter.