Fiedelewie

Ik geef het toe, ik kijk naar het Zesde Zintuig (VTM, 21.30, woensdag).  Ik doe dit om redenen die niet zo mooi zijn, een beetje zoals een wrede kleuter vol verbazing naar een mierennest kijkt en zich lachend afvraagt wat die beesten in hemelsnaam allemaal bezig zijn, om hen vervolgens met een goede stamp van zijn hak te vermoorden, liefst zo veel mogelijk tegelijk.

Dat moordgedeelte moet ik helaas overslaan, maar verbaasd gestaard heb ik meer dan eens.

Een van de kandidaten in het programma vandaag was Geert.  Geert is een kerel die zichzelf sjamaan noemt en dit drukt hij uit door in lange kledij met kitscherige printen ’s ochtends op een trommel te slaan zodat de medekandidaten wakker worden. Hierbij maakt hij geluiden die niet zouden misstaan tussen de walvisgeluiden op een zogenaamde relax-cd.
Zijn bedoeling is om de windrichtingen aan te roepen voor hun guidance, iets wat hij duidelijk wel kan gebruiken aangezien zijn vision stok hem niet veel hulp heeft opgeleverd.

Hij kreeg namelijk de opdracht om Nicole en Hugo te herkennen in de kerk waar ze getrouwd waren, en ook al kreeg hij zijn helderziend laken over zijn schouders, de winden lieten hem duidelijk in de steek.

Nicole en Hugo, een koppel dat hun plezier bij iedere leugen die ze hoorden moeilijk konden verbergen, lieten al overtuigd weten geen fan te zijn van de pendelzwaaierij.

Nicole, omschreven als een struise, lange man, werd zelfs een beetje bang toen de man haar beval om recht te staan.  Op deze manier kon hij beter rondhuppelen en hummen zoals hij denkt te weten dat Indianen doen.

Na een hoop hummen gaf zijn stok of zijn deken of de wind duidelijk in dat het hier om twee mannen ging, die met autoracen te maken hadden.

Een hoop gokken later was het tijd om de pseudo-sjamaan uit zijn lijden te verlossen, aangezien hij zich al belachelijk genoeg maakte zonder zijn mond open te doen.  We waren reeds zover gekomen dat ik niet eens meer moest lachen, maar het nijpende gevoel van plaatsvervangend schaamte aan kwam waaien.

Gelukkig voor mijnheer bleek het olijke koppel net een nieuwe auto gekocht te hebben, geen witte Ford zoals hij gezien had, maar toch al een witte.

Ook in latere testen blunderde de man, die van alle kandidaten het meest geloofde in zijn eigen onzin, aan een hoog tempo.  Ondanks blikken naar de hemel en traag praten en oh ja een dode vos rond zijn nek, eindigde de kandidaat met een mooie 7/50.  Ik ben nooit een held geweest in statistiek, maar volgens mij ligt dat zelfs onder de kanstheorie.

Met zo’n figuren is het natuurlijk altijd gemakkelijk lachen, maar het meest vreemde vind ik eigenlijk de mensen die wel goed presteerden.
Twee mensen slaagden er namelijk in om te raden dat Nicole en Hugo naast hen zaten.  Ze zagen dit héél erg duidelijk, zeiden ze.  En toch waren ze buitenmate verbaasd toen dit ook echt zo bleek te zijn.  Zo verbaasd zelfs dat er werd gehuild en geknuffeld.

Ik vind het een beetje tragisch dat er anno 2010 nog mensen bestaan die in zo’n dingen geloven.  Niet alleen dat ze het geloven, maar zelfs dat ze, ook al bewijst zo’n programma hen het tegendeel, het hardnekkig blijven geloven.  Ik denk niet dat Sjamaanman minder gaat hummen na vandaag.