VS

Solonaise

Met mijn zonnebril op in bed ik heb een feestje in mijn eentje
niks te schaften met de wereld, dus dat vier ik nu een beetje
Op de gastenlijst staat Raybans twee kussens en een deken
en misschien een flesje rood, maar dat hoeft niemand te weten

No rules in my happy place.

Een verkoper moet al zéér goed zijn om aan mij zo’n brol kwijt te krijgen.

Wel.  Op de kerstmarkt van Leuven.  Was zo’n verkoper.

EN ZE NAM DE LICHTJES NOG MEE OOK!  De trut.

PS:  Can you blame her?  That thing is goddamn ugly.

Bekijk de awesomeness hier.

Uiteraard zou het maar gemeen zijn van mij om die kleine shots of joy niet te delen.

PS:  Ik heb ook moeten lachen om de mededeling dat Harry Mulisch dood is.  Niet uit sadisme, maar omdat ik die boodschap deze week al voor de derde keer hoorde.  Derde keer goede keer.

Shot of Joy nummer 1: It feels good to be different

Shot of Joy #2: Mensen met humor op Facebook (zie commentaar)*

Shot of joy #3: Mensen met humor op Twitter (alsook: nutteloze bijschriften in Story).

Shot of joy #5: uniform + knappe man = win (Hey, it was joy to me)

Shot of joy #6: Protestborden met een betekenis

*Jazeker, dat is een foto van yours truly.   Neen, ik zit niet in een rolstoel, tenzij op dagen dat er badass groene laserstralen uit mijn benen komen.

Dat moordgedeelte moet ik helaas overslaan, maar verbaasd gestaard heb ik meer dan eens.

Een van de kandidaten in het programma vandaag was Geert.  Geert is een kerel die zichzelf sjamaan noemt en dit drukt hij uit door in lange kledij met kitscherige printen ’s ochtends op een trommel te slaan zodat de medekandidaten wakker worden. Hierbij maakt hij geluiden die niet zouden misstaan tussen de walvisgeluiden op een zogenaamde relax-cd.
Zijn bedoeling is om de windrichtingen aan te roepen voor hun guidance, iets wat hij duidelijk wel kan gebruiken aangezien zijn vision stok hem niet veel hulp heeft opgeleverd.

Hij kreeg namelijk de opdracht om Nicole en Hugo te herkennen in de kerk waar ze getrouwd waren, en ook al kreeg hij zijn helderziend laken over zijn schouders, de winden lieten hem duidelijk in de steek.

Nicole en Hugo, een koppel dat hun plezier bij iedere leugen die ze hoorden moeilijk konden verbergen, lieten al overtuigd weten geen fan te zijn van de pendelzwaaierij.

Nicole, omschreven als een struise, lange man, werd zelfs een beetje bang toen de man haar beval om recht te staan.  Op deze manier kon hij beter rondhuppelen en hummen zoals hij denkt te weten dat Indianen doen.

Na een hoop hummen gaf zijn stok of zijn deken of de wind duidelijk in dat het hier om twee mannen ging, die met autoracen te maken hadden.

Een hoop gokken later was het tijd om de pseudo-sjamaan uit zijn lijden te verlossen, aangezien hij zich al belachelijk genoeg maakte zonder zijn mond open te doen.  We waren reeds zover gekomen dat ik niet eens meer moest lachen, maar het nijpende gevoel van plaatsvervangend schaamte aan kwam waaien.

Gelukkig voor mijnheer bleek het olijke koppel net een nieuwe auto gekocht te hebben, geen witte Ford zoals hij gezien had, maar toch al een witte.

Ook in latere testen blunderde de man, die van alle kandidaten het meest geloofde in zijn eigen onzin, aan een hoog tempo.  Ondanks blikken naar de hemel en traag praten en oh ja een dode vos rond zijn nek, eindigde de kandidaat met een mooie 7/50.  Ik ben nooit een held geweest in statistiek, maar volgens mij ligt dat zelfs onder de kanstheorie.

Met zo’n figuren is het natuurlijk altijd gemakkelijk lachen, maar het meest vreemde vind ik eigenlijk de mensen die wel goed presteerden.
Twee mensen slaagden er namelijk in om te raden dat Nicole en Hugo naast hen zaten.  Ze zagen dit héél erg duidelijk, zeiden ze.  En toch waren ze buitenmate verbaasd toen dit ook echt zo bleek te zijn.  Zo verbaasd zelfs dat er werd gehuild en geknuffeld.

Ik vind het een beetje tragisch dat er anno 2010 nog mensen bestaan die in zo’n dingen geloven.  Niet alleen dat ze het geloven, maar zelfs dat ze, ook al bewijst zo’n programma hen het tegendeel, het hardnekkig blijven geloven.  Ik denk niet dat Sjamaanman minder gaat hummen na vandaag.

]]> http://www.fiedelewie.be/2010/10/27/i-am-the-fox-and-im-into-the-box/feed/ 0 http://www.fiedelewie.be/2010/10/23/wtf-momenten/ http://www.fiedelewie.be/2010/10/23/wtf-momenten/#comments Sat, 23 Oct 2010 19:33:48 +0000 admin http://www.fiedelewie.be/?p=575 Vandaag de grootste tijd van de dag in bed doorgebracht – half wentelend in zelfmedelijden, half dolblij dat ik nog eens een laptop ter beschikking had aangezien mijn roze Sony Vaio-vriend ziek is- en nogmaals ontdekt dat de wereld een rare plaats is.  Ik wil graag mijn WTF-momenten die ik vandaag op het internet heb ervaren met jullie delen.

WTF #1: Zijn mensen echt in staat om zo’n foto’s op hun facebook te plaatsen?

WTF #2: Deze foto van twee broers (obviously)

WTF #3: Dat er ooit zo’n boeken uitgebracht zijn

WTF#4: Of zulke advertenties

En ten slotte WTF #5: Sno Ballin for sure!

Uiteraard uitgerekend de twee dingen die ik niet kan.

Niet dus.

Om half één toch eens gaan kijken op de website:

Dus mijn toffe bed uit, richting brievenbus.

Niets.

Hmz.  Toen volgde een hele hoop pure paniek, als een zombie richting postkantoor lopen, onbekwame mensen, en drie keer bellen naar een klantendienst met de langste IVR ooit.

Verkeerd adres mevrouw.  Woensdag, mevrouw.

Na een hoop hysterie langs mijn kant en een tjonge je bent wel erg verkouden langs de andere kant wordt het waarschijnlijk maandag.

We shall see.

Bpost, Bgone in hell.

Extraatje voor de geeky fans:  Justin Bieber and spaghetti cat van ParryGripp….