FUCK YEAH EVERYTHING IS AWESOME
VS
Solonaise
Met mijn zonnebril op in bed ik heb een feestje in mijn eentje
niks te schaften met de wereld, dus dat vier ik nu een beetje
Op de gastenlijst staat Raybans twee kussens en een deken
en misschien een flesje rood, maar dat hoeft niemand te weten
No rules in my happy place.
“O look the cute koalawala wtf what a weird sound OMG what does he do now!”
Mijn beeld over koala’s is helemaal verknald nu.
Need some real fuziness now.
Bea. Hihi.
Ik ben dol op dierenprogramma’s.
Ik vraag me wel eens af waarom. Wat is er zo leuk aan? Meestal gaat het over hetzelfde. Een grote witte haai jaagt op een school vissen die uit elkaar spat. Leeuwinnen, rennend achter een wegschietende gazelle. Een orka aan de kustlijn, spiedend op een hoopje zeehonden. Tuimelende dolfijnen die doen alsof ze schattig zijn. Kleurrijke vogels. Eenzame ijsberen. Rondtrekkende olifanten.
Zelden eens een lama, capibara, struisvogel, blobvis of chinchilla.
Een van mijn favoriete dieren om naar te kijken blijft desondanks de haai. Terwijl ie dreigend door het water zweeft en de commentaarstem dingen zegt die andere comentaarstemmen me al hadden toevertrouwd blijf ik enthousiast inwendig een Jaws-tune afspelen*.
Een andere van mijn favorieten is het nijlpaard. Omdat het er grappig uitziet en veel mensen doodt. Omdat het niet vooruit schijnt te komen terwijl het toch 60 km/uur kan. Omdat vissen hen wassen.
Maar het allerleukste blijven de WTF?!-momenten. Zelfs na het zien van talrijke documentaires zijn er dieren wiens naam je nog nooit hoorde en ook meteen vergeet. Dieren die enkel doen denken Wie verzint er nu zoiets? Over het rare gedrag, zoals vissen die een rots beklimmen, kan ik het niet eens hebben.
Maar dat maak ik hierbij meteen goed met een hoop foto’s van WTF-dieren.
*Behalve bij de walvishaai, dan maak ik meestal luidop stofzuiggeluiden
Eén van de deuren in onze living kraakt een beetje. Maar niet zomaar.
Als je hem iets te traag toedoet produceert hij namelijk een dolfijnengeluid.
Tot twee maal toe hebben we de dolfijn in onze deur proberen te vermoorden. Maar de dolfijn komt steeds weer terug.
Waarschijnlijk ’s nachts, als we slapen.
Klikkend van het lachen.
Het liedje eindigt met “drugs are fun, yeah!” en het filmpje bevat zingende melkflessen, eng verklede mannen, een hippe homie, een dansende bomma en een glijbaan die naar boven glijdt.
Allemaal samen: co-ca-hiheeehihaaaahihaaain!
Een kerel loopt moeizaam met een gigantische staanplant over de jaarmarkt.
Hij moet uitwijken voor een groepje jongens, waarvan er eentje in een rolstoel zit.
Jongen in rolstoel: Haha, jij kocht een plant!
Jongen met plant: Haha, jij bént een plant!
I must admit, I laughed out loud.
Dames en heren, grijp jullie tv-dekentjes want zaterdag 21 februari zendt 2BE een film uit waarvan ik nooit verwacht had dat ie ze zou uitzenden: Calvaire!
Een volledig Belgische film, zónder Werner De Smedt, zonder Jan Decleir, ja zelfs zonder Koen de Bouw, het kàn! En niet eens zomaar een film, maar een heuse horrorfilm waarna je twee keer na gaat denken over gezellige langlauftripjes in de Ardennen.
Fabrice Du Welz had uiteraard niet de reclame die pakweg een mediageile presentator cadeau zou krijgen, maar Calvaire is dan ook niet de meest toegankelijke film aller tijden.
Voor zij die houden van absurditeit, humor over dwergen en minivoetbal en ijzersterke horror: kijken!
PS: mijn favoriete stuk: ambiance gemaakt door creaties uit het gezellige inteeltdorpje
In de reeks damn nature, you scary moest ik terugdenken aan enkele walgelijke creaties van de natuur die ik in de dierenwinkel zag. Je kan dus je eigen freak in huis hebben en er iedere keer weer naar kijken en denken: damn nature, you scary!
De allerlelijksten vond ik niet de reptielen of amfibieën, maar deze knuffelende knakkers:
Maar goed dat wij voor onze donsbollerige chinchilla’s gingen (met extra veel pluizige vacht).