Mijn beeld over koala’s is helemaal verknald nu.

Need some real fuziness now.

Bea. Hihi.

Ik vraag me wel eens af waarom.  Wat is er zo leuk aan?  Meestal gaat het over hetzelfde.  Een grote witte haai jaagt op een school vissen die uit elkaar spat.  Leeuwinnen, rennend achter een wegschietende gazelle. Een orka aan de kustlijn, spiedend op een hoopje zeehonden. Tuimelende dolfijnen die doen alsof ze schattig zijn. Kleurrijke vogels.  Eenzame ijsberen.  Rondtrekkende olifanten.

Zelden eens een lama, capibara, struisvogel, blobvis of chinchilla.

Een van mijn favoriete dieren om naar te kijken blijft desondanks de haai.  Terwijl ie dreigend door het water zweeft en de commentaarstem dingen zegt die andere comentaarstemmen me al hadden toevertrouwd blijf ik enthousiast inwendig een Jaws-tune afspelen*.

Een andere van mijn favorieten is het nijlpaard.  Omdat het er grappig uitziet en veel mensen doodt. Omdat het niet vooruit schijnt te komen terwijl het toch 60 km/uur kan.  Omdat vissen hen wassen.

Maar het allerleukste blijven de WTF?!-momenten.  Zelfs na het zien van talrijke documentaires zijn er dieren wiens naam je nog nooit hoorde en ook meteen vergeet.  Dieren die enkel doen denken Wie verzint er nu zoiets? Over het rare gedrag, zoals vissen die een rots beklimmen, kan ik het niet eens hebben.

Maar dat maak ik hierbij meteen goed met een hoop foto’s van WTF-dieren.

*Behalve bij de walvishaai, dan maak ik meestal luidop stofzuiggeluiden

Tot twee maal toe hebben we de dolfijn in onze deur proberen te vermoorden.  Maar de dolfijn komt steeds weer terug.

Waarschijnlijk ’s nachts, als we slapen.

Klikkend van het lachen.

Jongen in rolstoel: Haha, jij kocht een plant!

Jongen met plant: Haha, jij bént een plant!

I must admit, I laughed out loud.

Een volledig Belgische film, zónder Werner De Smedt, zonder Jan Decleir, ja zelfs zonder Koen de Bouw, het kàn!  En niet eens zomaar een film, maar een heuse horrorfilm waarna je twee keer na gaat denken over gezellige langlauftripjes in de Ardennen.

Fabrice Du Welz had uiteraard niet de reclame die pakweg een mediageile presentator cadeau zou krijgen, maar Calvaire is dan ook niet de meest toegankelijke film aller tijden.

Voor zij die houden van absurditeit, humor over dwergen en minivoetbal en ijzersterke horror: kijken!

PS: mijn favoriete stuk: ambiance gemaakt door creaties uit het gezellige inteeltdorpje

De allerlelijksten vond ik niet de reptielen of amfibieën, maar deze knuffelende knakkers:

Maar goed dat wij voor onze donsbollerige chinchilla’s gingen (met extra veel pluizige vacht).