Ik vraag me wel eens af waarom. Wat is er zo leuk aan? Meestal gaat het over hetzelfde. Een grote witte haai jaagt op een school vissen die uit elkaar spat. Leeuwinnen, rennend achter een wegschietende gazelle. Een orka aan de kustlijn, spiedend op een hoopje zeehonden. Tuimelende dolfijnen die doen alsof ze schattig zijn. Kleurrijke vogels. Eenzame ijsberen. Rondtrekkende olifanten.
Zelden eens een lama, capibara, struisvogel, blobvis of chinchilla.
Een van mijn favoriete dieren om naar te kijken blijft desondanks de haai. Terwijl ie dreigend door het water zweeft en de commentaarstem dingen zegt die andere comentaarstemmen me al hadden toevertrouwd blijf ik enthousiast inwendig een Jaws-tune afspelen*.
Een andere van mijn favorieten is het nijlpaard. Omdat het er grappig uitziet en veel mensen doodt. Omdat het niet vooruit schijnt te komen terwijl het toch 60 km/uur kan. Omdat vissen hen wassen.
Maar het allerleukste blijven de WTF?!-momenten. Zelfs na het zien van talrijke documentaires zijn er dieren wiens naam je nog nooit hoorde en ook meteen vergeet. Dieren die enkel doen denken Wie verzint er nu zoiets? Over het rare gedrag, zoals vissen die een rots beklimmen, kan ik het niet eens hebben.
Maar dat maak ik hierbij meteen goed met een hoop foto’s van WTF-dieren.
*Behalve bij de walvishaai, dan maak ik meestal luidop stofzuiggeluiden
Twee weken geleden mocht ik voor het eerst een echo laten maken. Eentje van mijn achillespezen.
Ik beweeg me namelijk al een tijdje voort met de schwung van een tachtigjarige. Ik ben trouwens vaak jaloers op het looprek van diezelfde bejaarde en zijn mogelijkheid om pijnloze jeugd van buszitjes te verjagen. Maar dit terzijde.
In het Heilig Hartziekenhuis te Leuven had ik hoge verwachtingen van het maken van zo’n echo. Ik hoopte op grote machines, dokters die achter glas toekeken en op een computerscherm mijn binnenkant zien verschijnen, en een of ander blits schort.
Zeker toen een al wat oudere man (die zich nog altijd veel vlotter voortbewoog dan ik) me kwam melden dat ‘het machine klaar was’ huppelde ik (in gedachten weliswaar) richting de deur die me werd aangewezen.
Daar moest ik helaas nog een tijdje plaatsnemen op een stoeltje aangezien de Mevrouw van Het Machine het nog te druk had met vertellen tegen een zuster over de zwemles van haar kind.
Niet getreurd, ik genoot wat van het bizarre industriële interieur.
Vast zeer bijpassend bij de zware machine, dacht ik dan.
Na enige minuten begon het verhaal van de Mevrouw en het wachten me te vervelen en liet ik aan de oudere man weten dat het wel eens tijd werd voor mijn mooie, inwendige foto’s.
Wat een teleurstelling toen er helemaal geen groot machine bleek te zijn! Bovendien was de Mevrouw van het Machine dat eigenlijk helemaal geen echt groot Machine is redelijk boos op mij, omdat ik haar gesprek over de zwemles had afgebroken weet je wel, en ze was net aan het gedeelte over het Marokkaantje met watervrees, hahaha.
Nadat ze me had volgesmeerd met smurrie en wreed hard over mijn bommapezen had gestreken weigerde ze me ook nog eens meer uitleg te geven over hoe mijn innerlijke zelf zich voor haar manifesteerde.
Dat verdict viel een paar dagen later: overbelasting met beginnende verkalking, oftewel achillespeestendinose met beginnende calcificatie bilateraal.
Eergisteren maakte ik mijn eerste afspraak met een kinesist. Vriendelijke mensen wisten me al te vertellen dat zoiets Heel erg veel Pijn doet.
Dolfijnen zijn enorm enge, gevaarlijke dieren, dat is een feit dat alom gekend zou moeten zijn, al doet de geheime dolfijnenlobby er uiteraard alles aan om dit te verdoezelen.
Google leerde mij net ook dat het anders wel al meer dan bekend is dat er een heel deel evil bunnies bestaan: konijntjes die niet eens meer de moeite doen om schattig te lijken of hun kwaadaardigheid te verbergen.
Uiteraard raakte dit al bekend in 1975 dankzij de film Monty Python and the Holy Grail. Verder is er ook bijvoorbeeld Frank The Bunny uit Donnie Darko.
Ook van de evil bunny verkleed als kindervriend zijn bewijzen genoeg te vinden op het wereldwijde web, waaronder bijvoorbeeld de volgende klassiekers:
Verder circuleren er voldoende foto’s van gedomesticeerde evil bunnies, geplaatst door eigenaars die wel wéten dat hun huisdier evil is, maar niet meer ondernemen dan het bedenken van een capshun over hun bunneh.
Ten slotte heb je nog de bondgenoot van de evil bunny, met name de mens.
Zelfs Obama, de machtigste man ter wereld, blijft niet gespaard…
Zoals jullie merken is the evil bunny overal, echter in die mate dat ik hem niet meer geloofwaardig vind.
De enige enge bunny in mijn ogen blijft dus de dust bunny.
Hier en daar hoor je regelmatig al eens iets over de stemming voor de ‘Site van het jaar‘, voornamelijk dan van genomineerden die vragen of je alsjeblieft op hen stemt.
“De grootste internetverkiezing van het jaar” zegt Clickx zelf, en dat je tot drie sites mag kiezen in 22 verschillende categorieën . Maar dat moet niet helemaal, één site kiezen is ook goed en je mag naar hartenlust categorieën overslaan.
Maar die categorieën, daar heb ik zo mijn eerste bedenkingen al bij. Zo heb je bijvoorbeeld zowel de categorie ‘Steden & Gemeentes’ als ‘Stadblogs’. Tot daar aan toe, maar ik woon bijvoorbeeld in Leuven en kom nooit op de website van Kalmthout.
Hetzelfde verhaaltje bij ‘Voetbal’ (dat kennelijk buiten ‘Sport’ een aparte afdeling verdient): als supporter van Standard kom ik zelden op websites van andere teams en dan nog zou ik hen mijn stem niet gunnen, straffe website of niet.
Verder heb je ook een categorie ‘Radio’. Ik stel me zo al de Stubrufans voor die minachtend de keuzes MNM en Q-music meteen weglachen, en daarbij geen seconde stilstaan bij het feit dat het hier een websiteverkiezing betreft.
Ook de onderverdeling in de categorieën vind ik soms wat vreemd. ‘Cultuur & Entertainment’ is sowieso ruim omschreven, maar om daar nu Pukkelpop en Rock Werchter bij te plaatsen? Dezelfde Stubrufans van daarnet hebben deze bolletjes zo aangevinkt, of ze de website nu bezochten of niet. Een echt goede site als UitinVlaanderen maakt hierdoor al heel wat minder kans.
De titel ‘Internationale kleppers’ is al helemaal iets onbegrijpelijk: dit is dan weer wél een effectieve opsomming van de beste, meest populaire sites bij elkaar waaruit je er drie moet kiezen. Dit is overigens de enige lijst waar ik het effectief moeilijk had om te kiezen.
Maar het allerbeste voorbeeld van dat deze verkiezing een beetje raar in elkaar zit vind je onder de categorie ‘Reizen & Toerisme’. Bij die geselecteerden staat namelijk de website van de NMBS.
Ik hou van reclame. Als ze goed gemaakt zijn, maar toch vooral als ze zo slecht zijn dat ik er mee moet lachen. Blinkende vloeren met een zonnebril op. Een mevrouw met een verstopte neus die zichzelf in een pizza herkent. Brandweermannen in iemands maag.
Vandaag zag ik reclame voor reclame. Voor een tentoonstelling over reclame zelfs. Jammer genoeg eentje die al afliep, anders wou ik er nog heen ook.
Anyway, dit is een combinatie van de slecht gemaakte reclames en de heel erg goede. Enjoy!
Op sommige dagen, als het miezert, schemert en de trein te laat is, dan wenste ik dat ik een riem had zoals die van de Power Rangers.
Die konden namelijk met één knop en een spectaculaire lichtkegel binnen de twee seconden raken waar ze maar wilden. Meestal was dit een plek waar het wemelde van de mensen in witte spandexpakjes die spastisch heen en weer wiegelden.
Eat that, VR Troopers.
Suck on that, stakende NMBS.
De nieuwe vlaag van ontevredenheid in postbodeland deed mij denken aan mijn ééndaagse ervaring als postbedeler; een ervaring die ik ook neergeschreven had en best wel nog eens met jullie wil delen, vriendelijk als ik ben.
Hier komt ie dus!
Gisteren ben ik, in ruil voor een financiële vergoeding en vijf cinematickets, gaan flyeren voor een vzw. Hierbij mijn bevindingen:
1) Vanaf nu heb ik toch wel meer respect voor postbodes.
2) Er bestaan verschillende soorten brievenbussen:
* de brievenbussen in deuren met borstels, zodat je extra hard moet proppen eer de post er eindelijk door is,
* de brievenbussen in deuren die bijten met een tweede, gemene klep,
* de erg lage brievenbussen in deuren van mensen die denken dat postbodes buigzame dwergen zijn,
* de gleuf in de muur (al dan niet voorzien van borstel of bijtklep) en
* de gebruiksvriendelijke, externe brievenbus
3) De meerderheid van de Leuvense bevolking bezit geen gebruiksvriendelijke, externe brievenbus.
4) Als mijn voeten een testament hadden zouden ze mij er na gisteren uit geschrapt hebben.
5) De twee meest rare namen die ik tegenkwam waren Worgwu Chukwuemeka en Nsiakansilakani Sophie. Respect! PS: ik weet niets over jullie gestolen naamkaartjes.
6) Het Begijnhof is een doolhof. De brievenbussen zijn er verstopt. Je hoort voeten, die al een beetje pulp waren, lichtjes huilen op de kasseien.
